Gedachten bij de week door ds. Wim Vermeulen

Een paar weken geleden kondigde ik aan dat het boek Bidden als een monnik, leven als een dwaas op mijn
vakantieleeslijst stond. Ik heb het gelezen en deel nu graag wat gedachten naar aanleiding van dit boek.
Tyler Staton schreef een eerlijk en prikkelend boek. Eerlijk, omdat hij dingen op een rijtje zet die veel mensen zullen
herkennen, maar die je niet zo vaak zwart op wit ziet staan. Angsten die ons weerhouden van het gebed, bijvoorbeeld.
Staton zet er een heel aantal op een rij: de angst om naïef gevonden te worden, de angst om het “verkeerd” te doen, de
angst om onoprecht te zijn in je gebed, de angst om niet verhoord te worden, de angst om wel verhoord te worden…
Inzichtgevend vond ik zijn gedachten over bidden als het vertolken van de “middenstem”. Laat me dat uitleggen. Zelf heb ik
altijd moeite met vormen van gebed waarin God vooral geinformeerd lijkt te moeten worden over allerlei zaken (alsof Hij er
niets vanaf zou weten) of tot van alles en nog wat moet worden overgehaald (alsof Hij – met eerbied gesproken – op
iemand lijkt die zijn bed niet uit wil komen). Om die reden probeer ik me al lange tijd te oefenen in gebed waarin ik me
oefen in vertrouwen in Gods doen en laten, ook als ik er niets van zie of begrijp. Beide vormen van gebed hebben hun
eenzijdigheden, zo leerde ik van Staton. De eerste vorm lijkt een probleem te hebben met God, de tweede vorm een
probleem met de bidder. Bijbels gebed, laat Staton zien, zit daar eigenlijk tussenin: “De middenstem betekent dat ik een
actieve deelnemer ben, maar dat de handeling is begonnen door iemand anders. We werken samen in het uitvoeren van
deze handeling en oogsten de vrucht daarvan. We zijn niet volledig actief. Gods handelen is niet afhankelijk van ons
initiatief. We zijn ook niet volledig passief. God kiest vrijwillig om bijna altijd in samenwerking met mensen te handelen. Als
we bidden, werken we mee met dat wat God aan het doen is, en we worden daar tegelijkertijd door gezegend. We sluiten
aan bij God” (156).
Niet al mijn vragen over bidden zijn na het lezen van dit boek beantwoord. Wel heeft Staton mij ervan overtuigd dat gebed
er echt toe doet, zowel in ons persoonlijke als gezamenlijke geloofsleven. En dat brengt me bij het volgende. In het begin
van de coronatijd zijn we in de Jacobikerk gestart met een dagelijks middaggebed van 12.45 tot 13.00 uur. Door allerlei
omstandigheden is daar de laatste tijd de klad wat ingekomen. We overwogen eigenlijk om het als vast moment af te
schaffen. Maar na het lezen van dit boek heb ik daar eerlijk gezegd geen vrede meer mee. Ik geloof dat een dagelijks
moment van gebed ín ons kerkgebouw van grote betekenis is – al weet ik niet altijd precies hoe. Daarom wil ik mijn best
doen om dit vol te houden. Maar daarbij hebben we hulp nodig. Woon je bijvoorbeeld niet ver van de kerk vandaan, of heb
je een vaste dag waarop je thuis werkt? Overweeg eens of je ééns per week of twee weken een moment voor je rekening
kunt nemen. Je bent soms alleen, vaak met een paar of met een handvol mensen. Bidden als een monnik – doe je mee?
Laat het me weten!