Gedachten bij de week door Martijn Bac

Twee weken geleden was ik met de meeste diakenen bij de Maaltijd van Westrenen. Een eeuwenoude traditie die ooit is ingesteld door een rijke zakenman, de heer van Westrenen. Zijn grafmonument is te vinden in de Jacobikerk (Zuiderkoor). Vroeger ging tijdens deze maaltijd een peperdure bokaal rond. Tegenwoordig vinden we dat te riskant. Toch was ik blij dat ik er (weer) kon zijn.

Zo sprak ik bijvoorbeeld met een diaken van een andere kerk, die tegenover me zat. Ze vertelde over haar werk bij een groot pluimveebedrijf en de mogelijkheden om daar aan het werk te gaan, ook voor mensen van de straat. Heel interessant. De maandag erna was ik bij de Inloop van het Straatpastoraat. Naast me kwam een man zitten. Hij had jaren zwaar werk in de bouw gedaan. Na een knieblessure en operatie was het lastig om weer aan het werk te komen. Hij wilde graag werken, maar een gat in je CV, beperkte diploma’s en niet goed de weg weten naar werk maken het moeilijk om weer te starten.

Zomaar twee voorbeelden van ontmoetingen waarin het belangrijkste was: er zijn. Ik genoot ervan, juist omdat door persoonlijke omstandigheden ik er de afgelopen tijd zelf niet zo vaak kon zijn als ik had gewild .  Een scheiding die ik niet had gewild en voorzien, daardoor opspelende psychische problemen, het zoeken van een nieuwe woning en allerlei regelzaken maakten het moeilijk mijn werk goed te doen. Een probleem komt nooit alleen. Dat gezegde uit de hulpverlening heb ik nu zelf ervaren. Maar gelukkig heb ik juist in die omstandigheden ook gemerkt dat ik er niet alleen voor sta. Er waren mensen om me heen die er voor míj konden zijn. Naast de kring van kinderen, familie en vrienden, heb ik de steun ervaren van gemeenteleden van een aantal kerken waar ik kind aan het huis van de Vader ben! Bij de Inloop is er een moslim die me vanuit zijn geloof bemoedigt dat God er boven staat; zijn eigen situatie is veel moeilijker! Op straat zijn buurtbewoners blij me weer te zien. Ik heb een nieuw thuis gevonden. En soms komen Bijbelwoorden of liederen weer met zoveel kracht binnen dat ik me echt gedragen weet. Bijvoorbeeld de tekst dat “alle dingen meewerken ten goede”, ook de dingen die ik niet begrijp. En langzaam begin ik weer te genieten van gewone dingen. Op dit moment werk ik iets meer dan de helft van de uren, op school al een tijdje volledig. Om de drie weken zie ik de bedrijfsarts en wordt stapsgewijs het aantal uren opgebouwd.

Er zijn. Dat is de samenvatting van de theologie van de Anglicaanse theoloog Samuel Wells en daar is ook het beleidsplan van de PGU door geïnspireerd. Mijn opdracht als diaconaal werker is niet in de eerste plaats evenementen organiseren, maar er zijn. Bij de Maaltijd van Westrenen regelde ik niets en netwerkte ik niet (bewust). Bij de Inloop coördineer ik niets of kook ik niet, dat doen anderen elke week weer. Maar door er – met aandacht – te zijn, komen er soms dingen samen die anders niet ontstaan. Samen met de man bij de inloop heb ik een CV geschreven en gesolliciteerd. Uiteindelijk is het met het werk (door de afstand naar Nijkerk) niet gelukt, maar via het buurtteam gaat hij nu naar de Werkwinkel. Bid voor Ronnie dat hij in zijn bestaan kan voorzien!

Er zijn. Ik probeer er weer steeds meer te zijn. In de buurt. Namens jullie. En hoe mooi is het als de mensen af en toe ook merken dat de kerkleden van de Jacobi er voor hen zijn. Noteer alvast zaterdag 26 september van 10.00 tot 14.00. Op Burendag willen we weer een Kleedjesmarkt organiseren. Niet als doel op zich, maar als mogelijkheid om er als kerk te kunnen zijn voor de buurt.