Gedachten bij de week door Timo Rijnbout

Afgelopen zaterdag 6 juni mocht ik samen met anderen helpen in het verwelkomen van bezoekers die tijdens de Pride de Jacobikerk in wilden. In de voorbereiding gaf Nadine aan dat je ‘kunt communiceren met gesloten deuren of met open deuren’. Een prachtige zin die ik heb mogen doorgeven aan enkele bezoekers. Samen met Anne mocht ik bij de ingang aan het Jacobskerkhof en later aan de Waterstraat kaarsjes uitdelen die bezoekers in het Zuiderkoor konden aansteken, bijvoorbeeld ter nagedachtenis aan iemand die al heen was gegaan.

We hebben een heleboel bijzondere mensen voorbij zien komen en welkom mogen heten; mensen van andere kerken, mensen die van hun geloof waren afgestapt, mensen die niks met het geloof hadden en broeders en zusters in Christus. We zagen bezoekers in alledaagse kleding, mensen met (soms vrij weinig) bijzondere kleding, die ik wat minder snel in de Jacobikerk had verwacht, een beveiliger die eruit zag alsof hij in de sportschool woonde, een non en agenten in dienst. Iedereen was welkom.

Dit leverde veel verbaasde blikken op: ‘Een kerk die open is met Pride?’ Er waren ook heel wat bezoekers die verbaasd waren over het feit dat de kaarsjes gratis waren en dat we die gewoon stonden uit te delen. Een enkeling lukte het niet de teleurstelling te verbergen dat het kaarsje geen versnapering bleek. Soms moest er even nagedacht worden voor wie er een kaarsje kon worden aangestoken. Anderen hadden direct een heleboel mensen in gedachten en wilden graag voor ieder persoon een eigen kaarsje.

De reacties waren ontzettend positief: ‘wat mooi dat jullie dit doen’ en ‘wat fijn om te zien dat jullie open zijn’. Een vraag die ik vaak kreeg was ‘mag ik dan zó naar binnen?’ Het antwoord was ja. Iedereen mocht die dag naar binnen, iedereen was welkom. Ook het drankje mocht mee, als je het recht kon houden. Dit leverde verbaasde reacties op. Een reactie van (ik denk dat het een vrouw was) is mij bijgebleven. Ze vond haar kleding niet passend om een kerk binnen te stappen, maar wilde wel graag een donatie doen. Ze glipte snel naar binnen naar het donatieblok, bedankte voor het openstellen en vervolgde de middag in de feestende menigte. Een andere jongen uitte zijn verbazing: ‘normaal wordt er alleen maar vanaf de preekstoel geroepen: jullie gaan naar de hel.’ Dat beeld is bijgesteld. Ik hoop dat hij onthoudt dat de kerk een plek is waar je je hoop kunt verankeren, waar je pijn en verdriet kunt delen, een kaarsje kunt aansteken of gewoon even stil mag zijn.

Mattheüs 7:7 (NVB 21) vertelt ons:

Vraag en er zal je gegeven worden, zoek en je zult vinden, klop en er zal voor je worden opengedaan.

Soms is het zelfs niet nodig om te kloppen, de kerk is al open. Je mag naar binnen zoals je op dit moment bent, het is gratis en je bent welkom!