Gedachten bij de week door ds. Trinette Verhoeven (classispredikant)

Tussen Hemelvaart en Pinksteren valt de geschiedenis stil. De leerlingen van Jezus wachten in de bovenzaal waar ze ook het laatste avondmaal gevierd hebben. Ze wachten. Maar waarop? Heeft het zin? Zouden ze niet moeten spreken? Jezus heeft gezegd dat zij kracht zullen ontvangen om te getuigen. En ze wachten.

Ik vraag me af of wij de moed zouden hebben gehad om te wachten. De geschiedenis is duidelijk. Jezus’ werken, dood en opstanding zijn achter de rug. Nu is het moment daar om de publiciteit te zoeken. Iedereen heeft nog vers de gebeurtenissen voor ogen die plaatsvonden op Golgotha. Toch blijven ze wachten. Eensgezind wijdden ze zich aan het gebed. Ze storten zich niet op de publiciteit. Ze zoeken geen kranten op. In het gebed laten zij hun eigen ideeën, wensen achter zich. In het gebed staat de mens naakt voor Zijn God.

Wij willen onze opdracht maar al te vaak zoeken in nieuwe ideeën, nog betere vormen, nieuw beleid. De leerlingen hebben als inzet de eenheid in gebed. Zij laten open handen zien. Juist over die gebedsgemeenschap werd de Heilige Geest uitgestort. En wij weten hoe radicaal de wereld daarmee veranderd is. Het begon met gebed.

God belooft ons Zijn nabijheid, Zijn Geest. Niet de snelheid van onze communicatie, onze creativiteit zal het doen als het gaat om de kerk en de opdracht te getuigen. Maar de Geest als schepper, creator, zal ons nabij zijn, ons de weg wijzen om van Hem te getuigen. Laat onze kerk een kerk zijn die durft te wachten, die eensgezindheid zoekt in gebed. Dan kunnen we bevrijd zingen op de Pinksterdag: kom Schepper God, o Heil’ge Geest, daal in de mensenharten neer, wij zijn uw schepselen geweest, herschep ons in genade, Heer.