Gedachten bij de week door Timo Rijnbout

Op Eerste Pinksterdag, over een aantal weken, hopen ongeveer 24 gemeenteleden belijdenis van het geloof af te leggen en in een aantal gevallen ook gedoopt te worden. Eén van hen is Timo Rijnbout. Een paar weken geleden vierde hij in de Jacobikerk voor het eerst bewust Pasen. Hieronder schrijft hij wat dat voor hem betekende….

“Dit jaar vierde ik voor het eerst echt Kerst”, was een van de eerste zinnen van de preek op 25 december 2025. Ook voor mij geldt dat ik dit jaar de eerste keer bewust het kerkelijk jaar mag beleven. We hebben recent de veertigdagentijd achter de rug. Hoewel ik eerder wel eens gevast had, viel me dat toch zwaar. De veertigdagentijd bleek lang. Ik had vrij snel bijna elke afspraak gebroken. Het was me duidelijk geworden dat ik tekortschiet, in mijn eentje ga ik het niet redden. Tijdens de Paasjubel kwam het prachtige licht op. Er valt een last van mijn schouders. Ik hoef niet meer te vasten, Hij is waarlijk opgestaan! Hier heb ik naartoe geleefd. Het doet me denken aan mijn eerste keer het Oude Testament uitlezen. Bij de laatste boeken rijst de vraag: hoe kan het volk van Israël dat doen, iedere keer opnieuw de fout in? En nu ben ik het zelf. Iedere keer opnieuw de fout in, en toch mag ik met samen met mijn broeders en zusters tot U zingen. Enkel door Zijn genade. Na afloop van de Paasdienst in de Jacobikerk loop ik met mijn chef – geen christen, maar hij wilde wel mee naar de Paasdienst toen ik hem daarvoor uitnodigde – naar de uitgang. Het licht valt prachtig door de ramen in stralen naar binnen. Ik stel me voor dat het licht de stenen verwarmt op de manier dat steenstranden aangenaam warm zijn op een zomeravond. In het gebed dat Thomas van Aquino bad voor hij ging studeren zei hij: “Ik vraag U nederig, vul mijn duister verstand met de stralen van uw heldere licht.” Het is tot stilstand brengend, op een positieve manier dwingend contemplatief. Ik geniet van het licht en de paasvreugde. Dan besef ik me, ik zie nog geen fractie van hoe krachtig de zon werkelijk is. Het is een prachtige metafoor voor Pasen. De grootsheid van de overwinning van Christus op de dood. Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar voor eeuwig leven heeft (Joh 3,16 HSV). De grootsheid is niet te bevatten. En toch mag ik als menskind ervan genieten, in het haartje dat mijn leven voor Hem is.