Gedachten bij de week door ds. Willem Jan de Hek

Afgelopen week hebben we met elkaar het Kerstfeest gevierd. Kerst is het feest van het Licht in de duisternis. We geloven dat Jezus Christus het Licht is dat in deze wereld werd aangestoken. Maar wanneer is het eigenlijk licht genoeg…?

Die vraag kun je op twee manieren opvatten. In de eerste plaats: het is licht genoeg als het niet al te donker is. Als je ’s avonds nog naar huis fietst, en je fatsoenlijk je weg kunt vinden dankzij lampen langs de straat en lampen op je fiets. Het is licht genoeg als je je weg kunt vinden. Maar er is ook een tweede betekenis. Iets is licht genoeg als je het kunt dragen. Dan staat “licht” niet tegenover duisternis, maar tegenover zwaarte. En we weten allemaal hoe zwaar het leven soms kan voelen. Door zorgen, door verdriet, door het nieuws dat zich opstapelt. Als je terugkijkt op wéér een jaar vol met soms schokkend en chaotisch nieuws. Het leven kan zwaar voelen. En hoe welkom is het dan, als die zwaarte iets verlicht wordt. Door een gesprek, een hand op je schouder, een sprankje hoop.

Zou het kunnen dat het Kerstfeest ook dáárover gaat? Over lichter leven. Eerder deze maand woonde ik samen met velen van jullie een uitvoering van The Messiah van Händel bij in onze kerk. En ineens troffen die woorden van Jezus mij, midden in de Adventstijd: “Mijn last is licht.” Het Kind dat als Licht in de duisternis komt, komt niet om het leven ingewikkelder te maken, maar juist draaglijker.

Het deed me denken aan de muurschildering helemaal achter in de Jacobikerk. Daar staat het verhaal van Christophorus afgebeeld. Zijn naam betekent: drager van Christus. Een reusachtige veerman die mensen op zijn schouders een rivier over droeg. Hij was op zoek naar de machtigste persoon ter wereld – want alleen die wilde hij dienen. Uiteindelijk kreeg hij van een kluizenaar een eenvoudig advies: blijf hier bij de rivier. Daar zal de ware macht jou vanzelf wel vinden. En zo gebeurde het. Op een dag stond er een klein kind aan de oever. Of hij het wilde overbrengen. Christophorus tilde het op – een koud kunstje, dacht hij. Maar hoe verder hij de rivier in ging, hoe zwaarder het kind werd. Bijna bezweek hij onder het gewicht. Aan de overkant zei het kind: “Ik ben Christus. Ik draag de last van de hele wereld. Daarom was ik zo zwaar.”

Dát is het geheim van Kerst. Niet alleen dat God verschijnt op een plek waar je Hem niet verwacht – een Kind, een stal – maar ook dit: dat dit Kind komt om ónze last te dragen. Zodat wij niet alles alleen hoeven te torsen. Daarom staat Christophorus trouwens ook vaak bij de uitgang van een kerk afgebeeld. Als laatste beeld, voor je weer de wereld ingaat. Een herinnering: het leven hoeft niet ondraaglijk te zijn. Het mag licht genoeg worden.

Nu het Kerstfeest achter ons ligt, maken we ons op om een nieuw jaar in te gaan. Dankzij dit Kind mag dat met de woorden van Psalm 32 (berijmd) op de lippen: “Ik zal mijn weg lichtvoetig verder gaan. Gij gaat mij voor, Gij maakt voor mij ruim baan.” Een gezegende jaarwisseling gewenst!