Gedachten bij de week door ds. Trinette Verhoeven (classispredikant Utrecht)

Maar de belofte berust op geloof, omdat ze een geschenk van God moest zijn.
(Romeinen 4,16)

Ooit moest ik in mijn studie een werkstuk maken over de doop. Ik schreef over de doop en de gave van
geloof. Maar wat is nu eigenlijk geloof, schreef ik. Ik probeerde een definitie te geven. Ik weet niet meer
wat ik schreef. Maar ik weet nog wel dat de hoogleraar die de scriptie moest beoordelen mij een pietsje
te vroom vond. Hij zei: Geloof is voor waar houden wat geschreven staat. Zijn definitie heeft me vanaf
dat moment beziggehouden.

Paulus is voor mij een hulp geworden. Zijn favoriete tekst is ongetwijfeld ‘Abraham vertrouwde op God,
en dat werd hem als rechtvaardigheid toegerekend’. Het zijn woorden die hij verschillende keren
citeert en op verschillende manieren interpreteert. Abraham is voor Paulus een vader.

Bij Paulus is het geloof een gave. Abraham hield het woord van God voor waar. Hij ging ermee op weg.
En hij werd een voorbeeld. Abraham was geen geloofsheld. Toch gaf God het hem een vader van alle
gelovigen te worden. In geloof gaan we het zien. Dood en opstanding van Christus zijn een bijzondere
lens om die weg te begrijpen. Paulus heeft besloten niets anders te weten dan Christus en die
gekruisigd. Ons vastklampend aan Christus wordt Abraham een voorbeeld, een vader. We zien dat, hoe
hobbelig de weg ook – de weg van Abraham was hobbelig –, God nooit ver weg is.

Abraham is die weg voor Joden en voor ons als niet-Joden gegaan. Zonder Christus zouden wij daar
niets van begrijpen, zouden wij aarzelen over onze eigen weg. Abrahams weg laat de menselijke weg
zien, tot op onze weg vandaag de dag. Hoe hobbelig die weg ook, hoezeer dood en ellende haar ook
tekenen, God zegt ons dat de weg van het geloof een weg ten leven is. Door Christus mogen wij voor
waar houden dat Abraham de goede weg is gegaan en zelf deze gaan. En daarom mogen ook wij ons
zijn kinderen weten.