Gedachten bij de week door ds. Trinette Verhoeven (classispredikant)

“Wees eensgezind; wees niet hoogmoedig, maar zet u zelf aan tot nederigheid. Ga niet af op uw eigen inzicht.”
(Romeinen 12,16)

Paulus spreken is kort maar krachtig. In zijn brief geeft hij aanwijzingen voor het christelijk leven in
staccato. Miskotte zegt over zijn aansporing: “Het is geen voorschrift, geen gebod, ook geen
“evangelische raad” (in de klassieke betekenis van die term) — het is een herinnering en een oproep,
zich te herinneren wat er van Godswege gebeurd is in deze wereld, hoe we er sindsdien aan toe zijn en
hoe we in de gunst zijn bij God.”
Een herinnering aan wat er van Godswege gebeurd is in deze wereld. Niet iedereen heeft deze
herinnering. Daarom kunnen de oproepen van Paulus ook niet voor iedereen gelden. Maar ze gelden
wél voor ons die elke zondag Gods Woord horen. En ze brengen ons Jezus in herinnering. Hoe Hij
leefde, wat Hij zei en wat Hij deed.
Paulus zegt de Romeinen eensgezind te zijn. Wat zegt hij vandaag tegenover ons als christenen?
Eenheid is in onze kerken soms ver te zoeken. En dan zeg ik het nog maar voorzichtig. We nemen
elkaar de maat. Niet alleen als kerken ook binnen de eigen gemeenten. Maar met welk recht?
Het viel veel mensen op dat er zoveel aandacht was voor het overlijden van paus Franciscus eerder dit
jaar. In de media werd soms zelfs verbazing uitgesproken over de aandacht die de paus kreeg, ook
onder protestanten. Zou het de herinnering zijn aan de voeten die waste van gevangenen? De
herinnering aan zijn keuze om niet in een paleis te wonen? Om tot aan Pasen op zijn post te blijven?
Het verhaal van de Bijbel voedt onze herinnering. Daarom blijven wij de evangeliën lezen. Paulus kende
Jezus niet. Maar hij herkende Hem toen hij op weg was naar Damascus. En het waren puzzelstukjes die
op hun plaats vielen. Hij herkende Jezus in het verhaal dat hij als Jood meegekregen had van een God
die zelf nederig werd, die als een minnaar de liefde van de mensen bleef zoeken, zelfs als zij Hem niet
volgden.

Moge de herinnering onze blik scherpen voor het Woord in deze wereld.