In de achtste eeuw vond een veldtocht plaats naar een plaats in Noord-Spanje, Santiago de Compostela. Op deze plaats zou zich het graf van de apostel Jacobus bevinden. Jacobus behoorde tot de binnenste kring van Jezus' vertrouwelingen. Met Petrus en Johannes was hij direct getuige van gebeurtenissen waar de andere apostelen op een afstand moesten blijven.

In een droom was de apostel aan Karel de Grote verschenen en had hem gevraagd zijn graf te bevrijden van de heidense indringers. Onder Karels leiding werd een veldtocht ondernomen om deze plek op de Moren te veroveren. In Santiago is Karel de Grote nooit gekomen, maar hij veroverde wel een groot deel van Noord-Spanje. In de 9de eeuw gelukte het de christenen wel om Santiago de Compostela te bevrijden. Al vrij snel daarop trokken christelijke gelovigen naar Spanje om deze plaats te bezoeken. Men wilde eer betuigen aan de overleden heilige door de zware en gevaarlijke tocht naar het graf te maken. Omdat Santiago de schelp als symbool had, en Jacobus zo sterk verbonden was met deze stad, kreeg deze schelp zelfs de naam van de apostel: de Jacobsschelp. Als bewijs van de barre tocht tooide men zich met de Jacobsschelp.